Üzüntüler Üzülmeye Değmez.

[zhr.]

Gurbet gömlek gömlek Yalnızlık katmer katmer

Avuç içleri açıkta, yürek yağmalanıyor Gönül hüzünle örtülü

Yalnızlık denizinde yüzmeyi bilmiyorsan, öğrenmekten başka çaren var mı? Yakın kim? Sevgili ne kadar

sayar? Aşk ne işe yarar?

Kalp kaynamadan hikmet taamları nasıl pişer? Öyle acı ateşler vardır ki ancak kalp bilir tadını. Kim

nasıl tarif edebilir onu? Kelimeler kaybolur, sözler sükût eder, sazlar kırılır acıdan

Sen varsındır, bir de senle beraber kederin Kelimesiz ve sessiz konuşursun kederinle Kimse duymaz,

kimse görmez seni Gecenin koynunda iniltilerle inliyorsundur

Kesret kanatır yaralarını Kalabalıkların kabullenişi kandırıcıdır Araftasındır Kaçmak istersin de

kaçamazsın Kaf dağlarının ardına

Yollar kıvrılır durur önünde Düğüm düğüm döner uzayıp giden günler Bir ağaç ararsın gövdesine

yaslanacağın, gölgesinde serinleyeceğin Sıcak rüzgâr kumuyla vurur yüzüne

Yüzün yere eğik yürürsün gündüz ve gecede Gece ve gündüz eşittir şavksızlıkta Gün ışığında kandil

de olsa elinde bir işe yaramaz Leylasızsındır Mecnun çöllerde

Göğe bakarsın, bakışların Aysız yere düşer Tesellisizdir yıldızlar Siyahî bulutlar gezinir

üstünde, sığınacak sıcak bir sevgi, saracak bir şefkat ararsın Üşürsün


Bülbüller çile çınlatır kulaklarına Gözlerin görmez olur gül güzelliğini Ellerin kanar çiçek

dikenlerinden Düşüncelerin darmadağın Duyguların durgun ve donuk

Hikmet açlığından yüreğine taş bağlayasın gelir, sökecek bir taş bulamazsın Baka kalırsın yol

üstünde Yürümeye mecalin yoktur Kalkıp koşmak istersin, kayarsın

Her yeri karamsarlık karanlığı mı kaplamış? Hiç mi ışık yok? Yollar bitmiş, her şey tükenmiş mi? Kalp

kimsesiz mi? Kapılar kapalı mı? Sevgi serap olmuş, şefkat kaçmış mı? Vefa ulaşılamaz mı olmuş?

Dostluklar tüketilmiş, hoşgörü hiçliğe mi atılmış? Anlayışlara duvar mı örülmüş?

Ne arıyorsun, nerede arıyorsun? Karanlık olmadan ışık, hastalık olmadan şifa, dert olmadan deva,

sıkıntı olmadan ferahlık bilinebilinir mi? Bilinirlik bilinmezlik örtüsünün altında Zıtlar

dünyasının izafiliğinde üzülüp sevinmiyor muyuz?

Görünmek isteyen Rahmet, dert, keder olmadan nasıl bilinecek ve görülecek? Keder kader değil, asıl

keder kaderi kabullenememek Rahmeti itimat onun celbine vesile, tenkit ise terkine

Her şey geçicilik nehrinde akarak eriyor Nehir ne kadar çağlasa da sükun denizi hepsini yutuyor

Ömür uzun değil, ölüm uzak değil Uzun olan elemlere götüren emeller

Yerin renkli çiçekleri kara topraktan, göğün aydınlık yıldızları karanlıktan çıkmıyor mu? Yıldız ve

çiçeği buluşturan yakınlık, görmeyi görmekle mümkün Karanlıkta hikmet ışıkları çakabiliyorsan

gurbet gömleği vuslat elbisesine dönüşüyordur

Yalnız olan yalnızlıktır Kainat sevgi hamurunda şefkatle yoğrulmuşsa küreler ve kalp birbirinden

uzak değildir Sonsuzluk soluklarımız kadar yakındır

Kabuğunu kırmayan çekirdek çürümeye mahkumdur Kalp kabuğunu kırmadıkça, dert yalnızlığında

yokluklara yuvarlanacaktır

Kabuk acı ile çatlar, sonrasında şefkat gövdesi sevgi dalları üzerinde hikmet meyveleri görünür

Böylesi bir ağaç olmak için acıya sabır, kedere kabullenmek gerekiyor

Bir acı çekirdek yüzlerce tatlı meyveye meyve veriyor Toprak altında yalnız olan çekirdek, göğün

göğsüne sevgi ve şefkat nişanesi olarak asılıyor

Acıların açtığı kapıdan sabırla yürüyen, ömür ağacında sonsuzluk meyvelerini yetiştiriyordur.

Üzüntüler üzülmeye değmez Hadi tevekkülle gül , oda sana gülsün..
alıntı